Regievoerder: wil jij meer grip in die moeilijke casussen?

Foto van film van Over de IJssel mediation en coaching

Zit jij (de klant en je netwerk) wel eens met de handen in het haar met die moeilijke casus? Die man die alle hulp afhoudt? Die oude dame die door niemand te benaderen lijkt? Het gezin wat zich steeds niet aan afspraken houdt waardoor de kinderen misschien niet bij hen kunnen blijven wonen?

Over de IJssel Mediation geeft coaching, helpt in jullie casusoverleg en geeft training om meer (in)zicht en (be)grip te krijgen. Je leert zien welk patroon jullie gevangen houdt en je leert kijken hoe je dát patroon doorbreekt. Je leert kijken naar de dynamiek van de klant én wat dit veroorzaakt tussen alle partijen die betrokken zijn.

Bekijk onderstaande animatie voor meer uitleg! Ben je nieuwsgierig? Ik denk graag met jou en jullie mee!

Regievoeren

Scheiden; een kort verhaal

Mensen die ruzie maken

“Het is met jou altijd hetzelfde, slappe zak!”, haar wangen hebben blosjes als ze schreeuwt. Haar pink trilt. Hij houdt zijn hoofd schuin, kijkt naar de plant in de hoek. Hij voelt al lang dat hij te kort schiet, dat hij het nooit goed doet. En hij is er zo zat van. Hij wil zo graag horen dat hij waardevol is, geliefd is en het gewoon goed doet. Hij wil zich niet meer een soort aanhangsel voelen in zijn eigen huis, een soort tweederangs kamerplant. Het idee zorgt voor zijn gebalde vuisten.

Hij ademt in, kijkt naar zij handen en lijkt naar woorden te zoeken. “Ik weet niet meer hoe ik het moet uitleggen. Ik wil gewoon niet door.” zijn stem blijft niet meer rustig. Als je goed luistert hoor je dat het even overslaat. “ Ik wil scheiden en zorgen dat we alle twee ons leven weer kunnen leven zoals wij denken dat het goed is. Ik ben er zoooo klaar mee!” zijn ogen rollen naar het plafond als hij die laatste zin met kracht uitspreekt.

Ze hoort zijn woorden. Ze klinken zo hard! Ze waren er opeens drie weken geleden, ze had ze niet verwacht. Ok, het was niet altijd fijn tussen hen en hij was niet van de bank af te krijgen. Maar er was ook veel goed. Waarom heeft hij nooit iets gezegd? Misschien hadden ze het nog kunnen redden samen. Zij had zo graag wat vaker zijn arm om haar heen gehad, echt gevoeld hoeveel zij voor hem betekende. Maar daar is het nu te laat voor. Zijn woorden staan als een muur waar ze niet doorheen komt. Ze wordt er zo boos van!

De kamer is stil op de klok na. Die tikt de tijd weg, seconde na seconde.

Coachen:  Altijd een bijzonder gesprek

Hoofd met puzzelstukjes

Het is een grijze vrijdagmiddag. Echt een dag om thuis met dikke sokken aan op de bank te kruipen met een fijn boek. Maar dat doe ik niet. Ik ga iets veel mooiers doen! Ik loop op de markt die op dit tijdstip bijna uitgestorven is. Het oude gebouw komt al snel in zicht. Ik heb een afspraak met Mariëlle, een jonge vrouw van 28 jaar. Ze piekert veel. Heeft een hoofd dat overloopt en wil zo graag verder, maar het lukt niet.

Vorige week had ik haar aan de telefoon, ze klonk wat gespannen. “Ik weet niet meer hoe het verder moet,” had ze gezegd. Ze had zulke mooie plannen, maar er kwam niks van terecht. Ze baalde er enorm van! Ze vroeg zich af of coaching iets voor haar was.

En daar zaten we nu samen in het kantoor op de markt. Ik huurde het af en toe omdat het zo’n fijn plekje was. Het kijkt uit op statige huizen, het geeft rust en een beetje wijsheid.  Ik schonk thee in en keek eens naar haar. Een meisje met lange blonde krullen die rustig langs haar wangen hingen. Een wat smal gezicht en vriendelijke ogen. Ze had haar schouders wat opgetrokken en leek langzaam te ontspannen met de kop thee in haar handen. “Vertel, wat brengt je hier?,” vroeg ik haar. Op dat moment begon ze met praten en stopte niet meer. Wat zat er veel in haar hoofd! Ze vertelde over haar moeder die nu ander half jaar ziek was en waar ze veel zorg om had. Iedere keuze waar ze voor stond, maakte ze niet omdat ze steeds nadacht wat het voor haar moeder zou betekenen. Haar vader woonde in Spanje, genoot van de Mediterrane zon. Ze belde hem wel eens, maar hij kon niet veel voor haar doen. Hij had een kleine bistro aan een boulevard en was blij met iedere klant die bij hem aanschoof voor een koud glas witte wijn en wat tapas.

Toen er een moment van rust was, vroeg ik haar: “Weet je waar ik nou zo nieuwsgierig naar ben, wat wil jij nu eigenlijk? Waar droom jij van?” Ze was even stil, leek wat uit het veld geslagen. Het volgende moment keek ze me aan. “Rust, studeren, ontwikkelen, een lieve vriend en me niet steeds schuldig voelen naar iedereen! Dat zou ik heerlijk vinden!” ze zei het met een glimlach op haar lippen. De hele ruimte voelde opeens zoveel lichter nu ze deze woorden had gezegd. Ze wilde eigenlijk iets wat we allemaal willen: een fijn eigen leven, stabiliteit en iemand om liefde mee te delen! Zo iets normaals om te wensen, maar als je het niet hebt, kan het zo onbereikbaar voelen.

Ik wandel terug naar huis, ik voel me rustig van binnen. Over twee weken spreek ik haar weer. Zij gaat thuis aan de slag met haar levensloop tekenen. Volgende keer kijken en puzzelen we samen wat die te vertellen heeft en haar nu verder kan helpen.