Kritische meedenkers (en je kunt ze temmen!)

Groep mensen praten

Ik rij terug van die verjaardag. Ik had er al tegenop gezien. Geruzie in de familie; uitgesproken en vooral onuitgesproken, maar voelbaar en zichtbaar. Niks an! Op de heenweg ligt het mooi ingepakte cadeau op de bijrijdersstoel. Het glimlacht naar me. Ik hou mijn handen krachtig aan het stuur en staar naar de auto’s voor me. Het perfecte moment voor mijn innerlijke meedenkers om me te voorzien van wat handige tips: “Je moet wel normaal doen. Niet teveel herrie maken, niet teveel opvallen.” “En je moet je niet laten kisten, gewoon bij jezelf blijven!”  en “Niet zo belachelijk doen zoals de vorige keer toen je van die schommel in de hortensia van de buren donderde! Zorg dat ik zo trots op je kan zijn!” Ik word er zenuwachtig van! Als de vriend van mijn zus er maar niet is. Met hem erbij wordt het altijd erger. Hij ziet perfect waar de pijn zit en steekt dat niet onder stoelen of banken.

“Niet zo belachelijk doen zoals je zoals de vorige keer toen je van die schommel in de hortensia van de buren donderde! Zorg dat ik zo trots op je kan zijn!”

Ik ben gelukkig op tijd. Zo vervelend als je te laat komt en iedereen zit er al. Iedereen kijkt je aan als je binnen komt, soms een glimlachje, maar vooral uitgestreken gezichten. Vandaag slaat dat genoegen mij over. Ik bel aan en de deur gaat direct open: het vrolijke gezichtje van mijn nichtje en een enthousiast blaffende tackel. Mijn zus komt traag aanlopen, geeft me een wat onverschillige kus en loopt met me mee naar de kamer. We wisselen wat onhandige beleefdheden uit: “Hoe gaat het met jou? Goed? Oh fijn.” Ik plof neer naast de buurman. Een oudere man met een bolle buik. Hij kan wel lekker praten, dus ik zit goed. Ik kijk de kleine kring rond. Mijn andere zus is er al, ik zwaai even naar haar. Haar vriend is er niet. Een blij stemmetje van binnen “Nu hoef je niet bang te zijn! Het wordt niet ongemakkelijk!”

De verjaardag kabbelt voorbij. We wisselen beleefdheden en cadeaus uit, lachen op zijn tijd. Ik neem een wijntje en voel me onbezorgd. Ik hoor mezelf lachen, ik schater.  Eigenlijk is die buurman een heel geschikte kerel! Ik lach nog meer en nog harder! Ik moet naar de wc en hijs me op uit de diepe bank. Natuurlijk plof ik met al mijn sulligheid weer terug , alleen nu half over de buurman heen. Hij maakt direct van de gelegenheid gebruik en ik voel zijn handen om mijn taille precies op die plekken waar het buikvet over mijn broek heen valt. “Hij zit aan je vet, vette koe! Precies daar!”Ik sta ongemakkelijk op, loop de kamer uit en zak op de wc pot. “Je kunt niet anders dan er een rommeltje van maken! Die mensen vinden je vast een vette gans! Een onhandige sukkel! Wacht: je bent gewoon ook heel onhandig!” Ik loop weer terug, langzaam, maar schouders iets gebogen. Ik pak meteen maar mijn spulletjes en glip met een aantal andere gasten de voordeur uit, terug naar huis.

En nu zit ik de auto. Ik mag weer terug naar huis. Ik voel me ellendig.  “Ik zei toch dat je niet te hard moest lachen! Je mag nooit meer alcohol drinken!” Ik voel me in elkaar zakken. Af en toe zelfs de grond onder mijn voeten vandaan zinken. “Je bent een onhandige sukkel! Hoe kun je verwachten dat ze het leuk vinden dat je komt?” Ja, ja, ik hoor het wel.

“”Je bent een onhandige sukkel! Hoe kun je verwachten dat ze het leuk vinden dat je komt?”

Herken je dat? Van die kritische meedenkers. Gedachten die ons kunnen blokkeren, die ons kleiner maken, die zorgen dat we stoppen met in onszelf te geloven. Er is goed nieuws: je kunt ze temmen, want jij bent baas. Wil je meer weten? Neem dan contact met me op!

Scheiden – Ik voel me net een taxichauffeur!

Mensen maken ruzie -scheiden

“Ik voel me net een taxichauffeur!”, hij zucht omdat zij hem niet lijkt te begrijpen, weer niet! “Ik rijd de kinderen overal heen: naar de voetbal, naar de korfbal, naar vriendjes en vriendinnetjes, naar verjaarfeestjes. Zelfs naar de verjaardag van je moeder en je broer! Jij belt en ik rij!”, Het zweet staat in zijn handen.  Hoe moet hij het duidelijk maken dat hij zich een voetveeg voelt? Dat zij leuke dingen doet met haar nieuwe vriend en hij maar steeds braaf op kan komen draven?

Hoe moet hij het duidelijk maken? Dat zij leuke dingen doet met haar nieuwe vriend en hij maar steeds braaf op kan komen draven?

“Jíj wilde de gezinsauto. Ik heb dat kleine blik van 20 jaar oud. Hoe moet ik daar dan de kinderen mee weg brengen? Dit is toch veel handiger? Dat vond je zelf ook. ”, ze kijkt hem recht aan. Haar stem verraad dat ze vindt dat hij zeurt, zanikt.  Zoals altijd. Waar maakt hij zich druk om? Dit hebben ze toch al tien keer doorgesproken. Hij wilde dit toch zelf toen hij perse die auto wilde hebben?

“Ben, je vertelde dat je je een taxichauffeur voelt. Hoe voelt dat?”, vraag ik hem. Hij denkt na. “Het voelt alsof mijn kinderen mijn werk zijn geworden. Alsof zij maar hoeft te bellen en ik rij voor. Alsof ik niks meer voorstel. Zij doet leuke dingen en ik rij overal naar toe.”, legt hij uit terwijl hij naar Sabine wijst. Hij zit voorovergebogen, rode blossen op zijn wangen. “Je voelt je niet meer gelijkwaardig aan Sabine? Je voelt je personeel in plaats van mede ouder?”, vraag ik hem. Ben knikt. “Ja zoiets wel. Ik voel me waardeloos, een voetveeg.”

“Je voelt je personeel in plaats van mede ouders?”, vraag ik hem

“Maar Ben, dat wist je toch toen je die auto wilde hebben? We hebben afgesproken dat jij hen overal naartoe zou rijden?”, Sabine kijkt weg. Irritant gedoe. “Wat vind je van wat Ben zegt. Dat hij zich niet meer gelijkwaardig aan je voelt? Dat hij graag een gelijkwaardige ouder samen met jou wil zijn?”, ik ben benieuwd wat zij vindt. Soms werken afspraken in de praktijk niet zo goed als je eerst dacht. “Ik wil dat ook; samen ouder zijn voor onze kinderen. Ik vind het vervelend dat hij zich zo voelt. Aan de andere kant: hij wilde dit persé!”, zegt ze terwijl ze naar haar handen kijkt. “Hoe zouden jullie het liefst om willen gaan met afspraken die in de praktijk toch niet zo goed werken?”, vraag ik hen. “Daar moeten we nieuwe afspraken over maken.”, zegt Ben direct. Sabine knikt. Ze denkt aan een afspraak die zij gemaakt heeft waar ze eigenlijk niet zo blij mee is. Dat zij de was wel doet zolang hij geen wasmachine heeft. “Ja, we moeten afspraken samen kunnen herzien.”, zegt Sabine.

“Als jullie dat vinden. Hoe willen jullie omgaan met deze afspraak? Blijkbaar bevalt hij niet in de praktijk. Ben, wat zou er anders moeten worden waardoor jij je geen personeel meer voelt?’, vraag ik Ben. Ben denkt even na. Zo kijkt hij altijd als hij het even niet weet denkt Sabine. Ik ken ieder maniertje, ieder trekje en iedere blik van hem. Gek eigenlijk. Ben schraapt zijn keel. “Weet je wat me zou helpen. Als Erik ook eens rijdt. Hij is veel bij jullie, hij heeft een grote auto. Het geeft mij minder het gevoel dat ik jullie personeel ben als ik op kom draven terwijl hij er gewoon is. Snap je hoe ik dat bedoel? Ik wil best de kinderen rijden, maar onze levens veranderen en dus ook onze mogelijkheden. Dat kunnen we niet allemaal voorspellen.”, zegt Ben rustig. Hij lijkt zijn woorden zorgvuldig te kiezen terwijl hij naar één punt op de tafel kijkt. Sabine heeft aandachtig geluisterd. “Ik snap je wel. Ik vind dat eigenlijk ook wel raar dat jij langs komt terwijl Erik bij mij is. Ik merk dat ik zoiezo een beetje zoek hoe ik het goed doe met Erik en de kinderen en met jou. Het is voor ons allemaal wennen dat hij er is. Ik vind het geen gek idee om veel bewuster te kijken wie wanneer rijdt. Ik was eigenlijk nog een beetje pissig omdat je mij met die kleine, oude rot kar liet zitten. Daar kan ik niks mee!”, legt Sabine aan Ben uit.

“Ik voelde me eigenlijk nog een beetje pissig omdat je mij met die kleine, oude rot kar liet zitten.”, legt Sabine aan Ben uit

Ben en Sabine maken samen afspraken over wie wanneer rijdt. Ze plannen een moment met Erik erbij zodat ze met z’n drieën kunnen praten hoe ze de kinderen op sport en verjaardagsfeestjes krijgen. Ben en Sabine gaan ook kijken naar een andere auto voor Sabine.

Regievoerder: wil jij meer grip in die moeilijke casussen?

Foto van film van Over de IJssel mediation en coaching

Zit jij (de klant en je netwerk) wel eens met de handen in het haar met die moeilijke casus? Die man die alle hulp afhoudt? Die oude dame die door niemand te benaderen lijkt? Het gezin wat zich steeds niet aan afspraken houdt waardoor de kinderen misschien niet bij hen kunnen blijven wonen?

Over de IJssel Mediation geeft coaching, helpt in jullie casusoverleg en geeft training om meer (in)zicht en (be)grip te krijgen. Je leert zien welk patroon jullie gevangen houdt en je leert kijken hoe je dát patroon doorbreekt. Je leert kijken naar de dynamiek van de klant én wat dit veroorzaakt tussen alle partijen die betrokken zijn.

Bekijk onderstaande animatie voor meer uitleg! Ben je nieuwsgierig? Ik denk graag met jou en jullie mee!

Regievoeren

Scheiden; een kort verhaal

Mensen die ruzie maken

“Het is met jou altijd hetzelfde, slappe zak!”, haar wangen hebben blosjes als ze schreeuwt. Haar pink trilt. Hij houdt zijn hoofd schuin, kijkt naar de plant in de hoek. Hij voelt al lang dat hij te kort schiet, dat hij het nooit goed doet. En hij is er zo zat van. Hij wil zo graag horen dat hij waardevol is, geliefd is en het gewoon goed doet. Hij wil zich niet meer een soort aanhangsel voelen in zijn eigen huis, een soort tweederangs kamerplant. Het idee zorgt voor zijn gebalde vuisten.

Hij ademt in, kijkt naar zij handen en lijkt naar woorden te zoeken. “Ik weet niet meer hoe ik het moet uitleggen. Ik wil gewoon niet door.” zijn stem blijft niet meer rustig. Als je goed luistert hoor je dat het even overslaat. “ Ik wil scheiden en zorgen dat we alle twee ons leven weer kunnen leven zoals wij denken dat het goed is. Ik ben er zoooo klaar mee!” zijn ogen rollen naar het plafond als hij die laatste zin met kracht uitspreekt.

Ze hoort zijn woorden. Ze klinken zo hard! Ze waren er opeens drie weken geleden, ze had ze niet verwacht. Ok, het was niet altijd fijn tussen hen en hij was niet van de bank af te krijgen. Maar er was ook veel goed. Waarom heeft hij nooit iets gezegd? Misschien hadden ze het nog kunnen redden samen. Zij had zo graag wat vaker zijn arm om haar heen gehad, echt gevoeld hoeveel zij voor hem betekende. Maar daar is het nu te laat voor. Zijn woorden staan als een muur waar ze niet doorheen komt. Ze wordt er zo boos van!

De kamer is stil op de klok na. Die tikt de tijd weg, seconde na seconde.

Coachen:  Altijd een bijzonder gesprek

Hoofd met puzzelstukjes

Het is een grijze vrijdagmiddag. Echt een dag om thuis met dikke sokken aan op de bank te kruipen met een fijn boek. Maar dat doe ik niet. Ik ga iets veel mooiers doen! Ik loop op de markt die op dit tijdstip bijna uitgestorven is. Het oude gebouw komt al snel in zicht. Ik heb een afspraak met Mariëlle, een jonge vrouw van 28 jaar. Ze piekert veel. Heeft een hoofd dat overloopt en wil zo graag verder, maar het lukt niet.

Vorige week had ik haar aan de telefoon, ze klonk wat gespannen. “Ik weet niet meer hoe het verder moet,” had ze gezegd. Ze had zulke mooie plannen, maar er kwam niks van terecht. Ze baalde er enorm van! Ze vroeg zich af of coaching iets voor haar was.

En daar zaten we nu samen in het kantoor op de markt. Ik huurde het af en toe omdat het zo’n fijn plekje was. Het kijkt uit op statige huizen, het geeft rust en een beetje wijsheid.  Ik schonk thee in en keek eens naar haar. Een meisje met lange blonde krullen die rustig langs haar wangen hingen. Een wat smal gezicht en vriendelijke ogen. Ze had haar schouders wat opgetrokken en leek langzaam te ontspannen met de kop thee in haar handen. “Vertel, wat brengt je hier?,” vroeg ik haar. Op dat moment begon ze met praten en stopte niet meer. Wat zat er veel in haar hoofd! Ze vertelde over haar moeder die nu ander half jaar ziek was en waar ze veel zorg om had. Iedere keuze waar ze voor stond, maakte ze niet omdat ze steeds nadacht wat het voor haar moeder zou betekenen. Haar vader woonde in Spanje, genoot van de Mediterrane zon. Ze belde hem wel eens, maar hij kon niet veel voor haar doen. Hij had een kleine bistro aan een boulevard en was blij met iedere klant die bij hem aanschoof voor een koud glas witte wijn en wat tapas.

Toen er een moment van rust was, vroeg ik haar: “Weet je waar ik nou zo nieuwsgierig naar ben, wat wil jij nu eigenlijk? Waar droom jij van?” Ze was even stil, leek wat uit het veld geslagen. Het volgende moment keek ze me aan. “Rust, studeren, ontwikkelen, een lieve vriend en me niet steeds schuldig voelen naar iedereen! Dat zou ik heerlijk vinden!” ze zei het met een glimlach op haar lippen. De hele ruimte voelde opeens zoveel lichter nu ze deze woorden had gezegd. Ze wilde eigenlijk iets wat we allemaal willen: een fijn eigen leven, stabiliteit en iemand om liefde mee te delen! Zo iets normaals om te wensen, maar als je het niet hebt, kan het zo onbereikbaar voelen.

Ik wandel terug naar huis, ik voel me rustig van binnen. Over twee weken spreek ik haar weer. Zij gaat thuis aan de slag met haar levensloop tekenen. Volgende keer kijken en puzzelen we samen wat die te vertellen heeft en haar nu verder kan helpen.

Scheiden is samenwerken op hoog niveau!

Hoofden met vraagtekens

Daar zit je dan….

Daar zit je dan; je gaat scheiden. Je relatie is over. Jij of je partner heeft de conclusie getrokken dat jullie relatie niet meer langer verder kan gaan. Misschien ben je wel samen tot deze beslissing gekomen. De toekomst krijgt een andere vorm, een andere invulling dan je van te voren had gedacht. Jullie moeten samen aan de slag om goede afspraken te maken voor de toekomst van jullie en jullie kinderen. En dat kan behoorlijk lastig zijn, zeker als je niet wilt scheiden of je je boos, verdrietig en vreselijk gekwetst voelt. Het kan heel goed zijn dat je je (ex) partner liever even een tijdje niet ziet. Maar juist in deze bewogen periode moet je intensief met elkaar aan de slag. Scheiden is dan samenwerken op hoog niveau!

Hoe maak je afspraken in zo’n bewogen periode?

In de meeste gevallen is scheiden hartstikke verdrietig en pijnlijk. Je relatie stopt en wordt afgewezen. Opeens staat alles op losse schroeven: waar ga je wonen? Hoe gaan jullie zorgen voor de kinderen? Hoe reageert je familie en jullie vrienden? Naast een verdrietige periode is het vaak ook een erg onzekere periode. De ironie van de situatie is dat je afscheid en afstand van elkaar gaat nemen, terwijl je eigenlijk heel hard samen aan de slag moet en goed moet communiceren. Jullie moeten aan de slag om afspraken te maken over alles wat jullie samen hebben opgebouwd: over jullie kinderen, de auto, kat, pensioen, huis, familie en nog veel meer. Hoe doe je dat als je van binnen de ander misschien helemaal niet wilt zien, laat staan spreken? Als je vooral heel erg boos, verdrietig en gekwetst bent. Hoe zorg je dan dat je afspraken maakt die recht doen aan de toekomst van jullie beiden en belangrijker: de toekomst van jullie kinderen? Hoe zorg je ervoor dat je ruimte voelt om de ander ook een toekomst te gunnen? Dat jouw boosheid niet de keuzes maakt, maar dat ratio en redelijkheid ook meebeslissen?

Mediation helpt om afspraken te maken

Mediation helpt om tot goede afspraken te komen. Zeker als je merkt dat jij en je partner anders met de scheiding omgaan en vaker discussiepunten hebben over (kleine) zaken dan dat jullie het eens zijn. Jij en je partner moeten het moeilijkste doen wat er is: samenwerken terwijl je daar eigenlijk helemaal niet op zit te wachten. Een mediator helpt om samen een gesprek te voeren en samen afspraken te maken. Vaak staat de mediator in eerste instantie stil bij de keuze om de relatie te beëindigen. Wie heeft bijvoorbeeld de keuze gemaakt? Hoe is dit aan de ander verteld? En hoe heeft de andere de boodschap ontvangen? Vaak merk je dat er een verschil bestaat in de beleving: de één heeft de keuze gemaakt om te stoppen en is al een tijd bezig geweest om de relatie te beëindigen. De ander is geschokt en verdrietig, kan misschien niet geloven dat de ander tot deze keuze komt. Om tot samenwerking te komen is het erg belangrijk om eerst ruimte te hebben voor dit verschil. Het is heel logisch dat er verdriet is, dat er een verschil bestaat in tempo en manier van verwerken. Het is logisch dat je boos bent en verwijten hebt.

“De mediator staat je stil bij het verschil in jullie verwerkingsproces, daardoor ontstaat ruimte om met elkaar goede afspraken te maken”

Samen met de mediator bespreken jullie hoe je dit verschil overbrugt zodat je tot een zo vruchtbaar mogelijke samenwerking komt. Want of je wilt of niet, je zult op een moment je boosheid los moeten laten of naast je verdriet ruimte maken voor redelijkheid. Als dit lukt dan begin je aan een intensieve, maar belangrijke klus: jullie leren vanuit je nieuwe rol als ex-partner of alleen als ouder met elkaar te praten en met elkaar afspraken te maken. En dat is belangrijk, want jullie komen  in de toekomst vast vaker met elkaar in contact om gemaakte afspraken aan te passen omdat de situatie veranderd is.

“Scheiden vraagt het uiterste van je samenwerkingsvaardigheden nu en vaak ook later!”