Coronavragen: ik word er zo moe van! Top tien tips!

Vrouw kijkt treurig

Anneke zucht terwijl ze nog eens herhaalt wat ze net zei: “Corona, ik word er zo moe van!”. Ze heeft me net verteld hoe haar energie de laatste maanden is afgenomen. Anneke is alleenstaand en werkt alle dagen thuis. Ze ziet geen mensen meer en merkt dat haar wereldje steeds kleiner is geworden.  En ja, ze is het eens met de maatregelen en ze vindt dat we zorg voor elkaar moeten hebben, maar ze weet niet  meer hoe ze zichzelf staande moet houden. Hoe houdt ze de moed erin?

Coronavragen: coaching helpt!

Dit soort vragen kom ik als coach steeds vaker tegen. Mensen die merken dat hun leven veranderd is door Corona. Van een leven met veel sociale contacten naar een leven dat bestaat uit slapen, eten, werken en tv kijken.

Natuurlijk helpt coaching om inzicht te krijgen in waar jij energie en plezier in krijgt en hoe je dat in deze Coronaperiode weer voor elkaar krijgt. Anneke voelt zich nu een stuk beter. Ze weet wat ze kan doen als ze zich moe en leeg voelt en weet die dingen op te pakken waardoor zij weer plezier voelt.

En…. wat helpt nog meer?

Voel jij ook die Coronadip? Goed nieuws, je kunt heel wat dingen doen om je een stukje beter te voelen. Ik wil geef je  hieronder graag de 10 gouden tips die ik van klanten zoals Anneke heb gekregen:

  1. Iedere ochtend zorg ik dat ik op een vaste tijd opsta en met goed verzorg;
  2. Ik zorg dat ik iedere dag leuke kleren aantrek en oorbellen aan doe;
  3. Mijn dag start ik met een flinke wandeling: even lekker buiten zijn!;
  4. Ik doe boodschappen op het moment dat ik geen honger heb. Ik koop dingen die gezond zijn en die ik lekker vind;
  5. Iedere week koop ik een klein cadeautje online voor mezelf bij een winkel hier in de stad;
  6. Ik zorg dat ik iedere dag een gezellig contact moment heb met een collega of vriendin waarin we NIET over het werk praten;
  7. Met mijn moeder ga ik iedere twee weken een flinke wandeling maken;
  8. Ik heb een lijstje gemaakt van al mijn hobby’s en deze opgehangen. Als ik niet weet wat ik moet doen kies ik iets leuks van het lijstje. Ik ben weer begonnen met het maken van sieraden;
  9. Met de vriendengroep hebben we een Coronazeur-groep gemaakt. Daar zetten we al onze Coronafrustratie in én we delen leuke filmpjes. Zorgt vaak weer voor een lach op mijn gezicht;
  10. Ik mijd social media en het nieuws. Ik kies ervoor om vooral naar leuke programma’s te kijken.

En…. wat is jouw Corona-blijf-uit-de-dip tip?

Wil jij meer plezier in je leven? Wil je stoppen met piekeren en aan de dingen aandacht geven die echt waarde hebben? Maak een afspraak voor een gratis kennismakingsgesprek.

Kritische meedenkers (en je kunt ze temmen!)

Groep mensen praten

Ik rij terug van die verjaardag. Ik had er al tegenop gezien. Geruzie in de familie; uitgesproken en vooral onuitgesproken, maar voelbaar en zichtbaar. Niks an! Op de heenweg ligt het mooi ingepakte cadeau op de bijrijdersstoel. Het glimlacht naar me. Ik hou mijn handen krachtig aan het stuur en staar naar de auto’s voor me. Het perfecte moment voor mijn innerlijke meedenkers om me te voorzien van wat handige tips: “Je moet wel normaal doen. Niet teveel herrie maken, niet teveel opvallen.” “En je moet je niet laten kisten, gewoon bij jezelf blijven!”  en “Niet zo belachelijk doen zoals de vorige keer toen je van die schommel in de hortensia van de buren donderde! Zorg dat ik zo trots op je kan zijn!” Ik word er zenuwachtig van! Als de vriend van mijn zus er maar niet is. Met hem erbij wordt het altijd erger. Hij ziet perfect waar de pijn zit en steekt dat niet onder stoelen of banken.

“Niet zo belachelijk doen zoals je zoals de vorige keer toen je van die schommel in de hortensia van de buren donderde! Zorg dat ik zo trots op je kan zijn!”

Ik ben gelukkig op tijd. Zo vervelend als je te laat komt en iedereen zit er al. Iedereen kijkt je aan als je binnen komt, soms een glimlachje, maar vooral uitgestreken gezichten. Vandaag slaat dat genoegen mij over. Ik bel aan en de deur gaat direct open: het vrolijke gezichtje van mijn nichtje en een enthousiast blaffende tackel. Mijn zus komt traag aanlopen, geeft me een wat onverschillige kus en loopt met me mee naar de kamer. We wisselen wat onhandige beleefdheden uit: “Hoe gaat het met jou? Goed? Oh fijn.” Ik plof neer naast de buurman. Een oudere man met een bolle buik. Hij kan wel lekker praten, dus ik zit goed. Ik kijk de kleine kring rond. Mijn andere zus is er al, ik zwaai even naar haar. Haar vriend is er niet. Een blij stemmetje van binnen “Nu hoef je niet bang te zijn! Het wordt niet ongemakkelijk!”

De verjaardag kabbelt voorbij. We wisselen beleefdheden en cadeaus uit, lachen op zijn tijd. Ik neem een wijntje en voel me onbezorgd. Ik hoor mezelf lachen, ik schater.  Eigenlijk is die buurman een heel geschikte kerel! Ik lach nog meer en nog harder! Ik moet naar de wc en hijs me op uit de diepe bank. Natuurlijk plof ik met al mijn sulligheid weer terug , alleen nu half over de buurman heen. Hij maakt direct van de gelegenheid gebruik en ik voel zijn handen om mijn taille precies op die plekken waar het buikvet over mijn broek heen valt. “Hij zit aan je vet, vette koe! Precies daar!”Ik sta ongemakkelijk op, loop de kamer uit en zak op de wc pot. “Je kunt niet anders dan er een rommeltje van maken! Die mensen vinden je vast een vette gans! Een onhandige sukkel! Wacht: je bent gewoon ook heel onhandig!” Ik loop weer terug, langzaam, maar schouders iets gebogen. Ik pak meteen maar mijn spulletjes en glip met een aantal andere gasten de voordeur uit, terug naar huis.

En nu zit ik de auto. Ik mag weer terug naar huis. Ik voel me ellendig.  “Ik zei toch dat je niet te hard moest lachen! Je mag nooit meer alcohol drinken!” Ik voel me in elkaar zakken. Af en toe zelfs de grond onder mijn voeten vandaan zinken. “Je bent een onhandige sukkel! Hoe kun je verwachten dat ze het leuk vinden dat je komt?” Ja, ja, ik hoor het wel.

“”Je bent een onhandige sukkel! Hoe kun je verwachten dat ze het leuk vinden dat je komt?”

Herken je dat? Van die kritische meedenkers. Gedachten die ons kunnen blokkeren, die ons kleiner maken, die zorgen dat we stoppen met in onszelf te geloven. Er is goed nieuws: je kunt ze temmen, want jij bent baas. Wil je meer weten? Neem dan contact met me op!

Scheiden – Ik voel me net een taxichauffeur!

Mensen maken ruzie -scheiden

“Ik voel me net een taxichauffeur!”, hij zucht omdat zij hem niet lijkt te begrijpen, weer niet! “Ik rijd de kinderen overal heen: naar de voetbal, naar de korfbal, naar vriendjes en vriendinnetjes, naar verjaarfeestjes. Zelfs naar de verjaardag van je moeder en je broer! Jij belt en ik rij!”, Het zweet staat in zijn handen.  Hoe moet hij het duidelijk maken dat hij zich een voetveeg voelt? Dat zij leuke dingen doet met haar nieuwe vriend en hij maar steeds braaf op kan komen draven?

Hoe moet hij het duidelijk maken? Dat zij leuke dingen doet met haar nieuwe vriend en hij maar steeds braaf op kan komen draven?

“Jíj wilde de gezinsauto. Ik heb dat kleine blik van 20 jaar oud. Hoe moet ik daar dan de kinderen mee weg brengen? Dit is toch veel handiger? Dat vond je zelf ook. ”, ze kijkt hem recht aan. Haar stem verraad dat ze vindt dat hij zeurt, zanikt.  Zoals altijd. Waar maakt hij zich druk om? Dit hebben ze toch al tien keer doorgesproken. Hij wilde dit toch zelf toen hij perse die auto wilde hebben?

“Ben, je vertelde dat je je een taxichauffeur voelt. Hoe voelt dat?”, vraag ik hem. Hij denkt na. “Het voelt alsof mijn kinderen mijn werk zijn geworden. Alsof zij maar hoeft te bellen en ik rij voor. Alsof ik niks meer voorstel. Zij doet leuke dingen en ik rij overal naar toe.”, legt hij uit terwijl hij naar Sabine wijst. Hij zit voorovergebogen, rode blossen op zijn wangen. “Je voelt je niet meer gelijkwaardig aan Sabine? Je voelt je personeel in plaats van mede ouder?”, vraag ik hem. Ben knikt. “Ja zoiets wel. Ik voel me waardeloos, een voetveeg.”

“Je voelt je personeel in plaats van mede ouders?”, vraag ik hem

“Maar Ben, dat wist je toch toen je die auto wilde hebben? We hebben afgesproken dat jij hen overal naartoe zou rijden?”, Sabine kijkt weg. Irritant gedoe. “Wat vind je van wat Ben zegt. Dat hij zich niet meer gelijkwaardig aan je voelt? Dat hij graag een gelijkwaardige ouder samen met jou wil zijn?”, ik ben benieuwd wat zij vindt. Soms werken afspraken in de praktijk niet zo goed als je eerst dacht. “Ik wil dat ook; samen ouder zijn voor onze kinderen. Ik vind het vervelend dat hij zich zo voelt. Aan de andere kant: hij wilde dit persé!”, zegt ze terwijl ze naar haar handen kijkt. “Hoe zouden jullie het liefst om willen gaan met afspraken die in de praktijk toch niet zo goed werken?”, vraag ik hen. “Daar moeten we nieuwe afspraken over maken.”, zegt Ben direct. Sabine knikt. Ze denkt aan een afspraak die zij gemaakt heeft waar ze eigenlijk niet zo blij mee is. Dat zij de was wel doet zolang hij geen wasmachine heeft. “Ja, we moeten afspraken samen kunnen herzien.”, zegt Sabine.

“Als jullie dat vinden. Hoe willen jullie omgaan met deze afspraak? Blijkbaar bevalt hij niet in de praktijk. Ben, wat zou er anders moeten worden waardoor jij je geen personeel meer voelt?’, vraag ik Ben. Ben denkt even na. Zo kijkt hij altijd als hij het even niet weet denkt Sabine. Ik ken ieder maniertje, ieder trekje en iedere blik van hem. Gek eigenlijk. Ben schraapt zijn keel. “Weet je wat me zou helpen. Als Erik ook eens rijdt. Hij is veel bij jullie, hij heeft een grote auto. Het geeft mij minder het gevoel dat ik jullie personeel ben als ik op kom draven terwijl hij er gewoon is. Snap je hoe ik dat bedoel? Ik wil best de kinderen rijden, maar onze levens veranderen en dus ook onze mogelijkheden. Dat kunnen we niet allemaal voorspellen.”, zegt Ben rustig. Hij lijkt zijn woorden zorgvuldig te kiezen terwijl hij naar één punt op de tafel kijkt. Sabine heeft aandachtig geluisterd. “Ik snap je wel. Ik vind dat eigenlijk ook wel raar dat jij langs komt terwijl Erik bij mij is. Ik merk dat ik zoiezo een beetje zoek hoe ik het goed doe met Erik en de kinderen en met jou. Het is voor ons allemaal wennen dat hij er is. Ik vind het geen gek idee om veel bewuster te kijken wie wanneer rijdt. Ik was eigenlijk nog een beetje pissig omdat je mij met die kleine, oude rot kar liet zitten. Daar kan ik niks mee!”, legt Sabine aan Ben uit.

“Ik voelde me eigenlijk nog een beetje pissig omdat je mij met die kleine, oude rot kar liet zitten.”, legt Sabine aan Ben uit

Ben en Sabine maken samen afspraken over wie wanneer rijdt. Ze plannen een moment met Erik erbij zodat ze met z’n drieën kunnen praten hoe ze de kinderen op sport en verjaardagsfeestjes krijgen. Ben en Sabine gaan ook kijken naar een andere auto voor Sabine.

Regievoerder: wil jij meer grip in die moeilijke casussen?

Foto van film van Over de IJssel mediation en coaching

Zit jij (de klant en je netwerk) wel eens met de handen in het haar met die moeilijke casus? Die man die alle hulp afhoudt? Die oude dame die door niemand te benaderen lijkt? Het gezin wat zich steeds niet aan afspraken houdt waardoor de kinderen misschien niet bij hen kunnen blijven wonen?

Over de IJssel Mediation geeft coaching, helpt in jullie casusoverleg en geeft training om meer (in)zicht en (be)grip te krijgen. Je leert zien welk patroon jullie gevangen houdt en je leert kijken hoe je dát patroon doorbreekt. Je leert kijken naar de dynamiek van de klant én wat dit veroorzaakt tussen alle partijen die betrokken zijn.

Bekijk onderstaande animatie voor meer uitleg! Ben je nieuwsgierig? Ik denk graag met jou en jullie mee!

Regievoeren

Scheiden; een kort verhaal

Mensen die ruzie maken

“Het is met jou altijd hetzelfde, slappe zak!”, haar wangen hebben blosjes als ze schreeuwt. Haar pink trilt. Hij houdt zijn hoofd schuin, kijkt naar de plant in de hoek. Hij voelt al lang dat hij te kort schiet, dat hij het nooit goed doet. En hij is er zo zat van. Hij wil zo graag horen dat hij waardevol is, geliefd is en het gewoon goed doet. Hij wil zich niet meer een soort aanhangsel voelen in zijn eigen huis, een soort tweederangs kamerplant. Het idee zorgt voor zijn gebalde vuisten.

Hij ademt in, kijkt naar zij handen en lijkt naar woorden te zoeken. “Ik weet niet meer hoe ik het moet uitleggen. Ik wil gewoon niet door.” zijn stem blijft niet meer rustig. Als je goed luistert hoor je dat het even overslaat. “ Ik wil scheiden en zorgen dat we alle twee ons leven weer kunnen leven zoals wij denken dat het goed is. Ik ben er zoooo klaar mee!” zijn ogen rollen naar het plafond als hij die laatste zin met kracht uitspreekt.

Ze hoort zijn woorden. Ze klinken zo hard! Ze waren er opeens drie weken geleden, ze had ze niet verwacht. Ok, het was niet altijd fijn tussen hen en hij was niet van de bank af te krijgen. Maar er was ook veel goed. Waarom heeft hij nooit iets gezegd? Misschien hadden ze het nog kunnen redden samen. Zij had zo graag wat vaker zijn arm om haar heen gehad, echt gevoeld hoeveel zij voor hem betekende. Maar daar is het nu te laat voor. Zijn woorden staan als een muur waar ze niet doorheen komt. Ze wordt er zo boos van!

De kamer is stil op de klok na. Die tikt de tijd weg, seconde na seconde.

Coachen:  Altijd een bijzonder gesprek

Hoofd met puzzelstukjes

Het is een grijze vrijdagmiddag. Echt een dag om thuis met dikke sokken aan op de bank te kruipen met een fijn boek. Maar dat doe ik niet. Ik ga iets veel mooiers doen! Ik loop op de markt die op dit tijdstip bijna uitgestorven is. Het oude gebouw komt al snel in zicht. Ik heb een afspraak met Mariëlle, een jonge vrouw van 28 jaar. Ze piekert veel. Heeft een hoofd dat overloopt en wil zo graag verder, maar het lukt niet.

Vorige week had ik haar aan de telefoon, ze klonk wat gespannen. “Ik weet niet meer hoe het verder moet,” had ze gezegd. Ze had zulke mooie plannen, maar er kwam niks van terecht. Ze baalde er enorm van! Ze vroeg zich af of coaching iets voor haar was.

En daar zaten we nu samen in het kantoor op de markt. Ik huurde het af en toe omdat het zo’n fijn plekje was. Het kijkt uit op statige huizen, het geeft rust en een beetje wijsheid.  Ik schonk thee in en keek eens naar haar. Een meisje met lange blonde krullen die rustig langs haar wangen hingen. Een wat smal gezicht en vriendelijke ogen. Ze had haar schouders wat opgetrokken en leek langzaam te ontspannen met de kop thee in haar handen. “Vertel, wat brengt je hier?,” vroeg ik haar. Op dat moment begon ze met praten en stopte niet meer. Wat zat er veel in haar hoofd! Ze vertelde over haar moeder die nu ander half jaar ziek was en waar ze veel zorg om had. Iedere keuze waar ze voor stond, maakte ze niet omdat ze steeds nadacht wat het voor haar moeder zou betekenen. Haar vader woonde in Spanje, genoot van de Mediterrane zon. Ze belde hem wel eens, maar hij kon niet veel voor haar doen. Hij had een kleine bistro aan een boulevard en was blij met iedere klant die bij hem aanschoof voor een koud glas witte wijn en wat tapas.

Toen er een moment van rust was, vroeg ik haar: “Weet je waar ik nou zo nieuwsgierig naar ben, wat wil jij nu eigenlijk? Waar droom jij van?” Ze was even stil, leek wat uit het veld geslagen. Het volgende moment keek ze me aan. “Rust, studeren, ontwikkelen, een lieve vriend en me niet steeds schuldig voelen naar iedereen! Dat zou ik heerlijk vinden!” ze zei het met een glimlach op haar lippen. De hele ruimte voelde opeens zoveel lichter nu ze deze woorden had gezegd. Ze wilde eigenlijk iets wat we allemaal willen: een fijn eigen leven, stabiliteit en iemand om liefde mee te delen! Zo iets normaals om te wensen, maar als je het niet hebt, kan het zo onbereikbaar voelen.

Ik wandel terug naar huis, ik voel me rustig van binnen. Over twee weken spreek ik haar weer. Zij gaat thuis aan de slag met haar levensloop tekenen. Volgende keer kijken en puzzelen we samen wat die te vertellen heeft en haar nu verder kan helpen.