Scheiden – Ik voel me net een taxichauffeur!

“Ik voel me net een taxichauffeur!”, hij zucht omdat zij hem niet lijkt te begrijpen, weer niet! “Ik rijd de kinderen overal heen: naar de voetbal, naar de korfbal, naar vriendjes en vriendinnetjes, naar verjaarfeestjes. Zelfs naar de verjaardag van je moeder en je broer! Jij belt en ik rij!”, Het zweet staat in zijn handen.  Hoe moet hij het duidelijk maken dat hij zich een voetveeg voelt? Dat zij leuke dingen doet met haar nieuwe vriend en hij maar steeds braaf op kan komen draven?

Hoe moet hij het duidelijk maken? Dat zij leuke dingen doet met haar nieuwe vriend en hij maar steeds braaf op kan komen draven?

“Jíj wilde de gezinsauto. Ik heb dat kleine blik van 20 jaar oud. Hoe moet ik daar dan de kinderen mee weg brengen? Dit is toch veel handiger? Dat vond je zelf ook. ”, ze kijkt hem recht aan. Haar stem verraad dat ze vindt dat hij zeurt, zanikt.  Zoals altijd. Waar maakt hij zich druk om? Dit hebben ze toch al tien keer doorgesproken. Hij wilde dit toch zelf toen hij perse die auto wilde hebben?

“Ben, je vertelde dat je je een taxichauffeur voelt. Hoe voelt dat?”, vraag ik hem. Hij denkt na. “Het voelt alsof mijn kinderen mijn werk zijn geworden. Alsof zij maar hoeft te bellen en ik rij voor. Alsof ik niks meer voorstel. Zij doet leuke dingen en ik rij overal naar toe.”, legt hij uit terwijl hij naar Sabine wijst. Hij zit voorovergebogen, rode blossen op zijn wangen. “Je voelt je niet meer gelijkwaardig aan Sabine? Je voelt je personeel in plaats van mede ouder?”, vraag ik hem. Ben knikt. “Ja zoiets wel. Ik voel me waardeloos, een voetveeg.”

“Je voelt je personeel in plaats van mede ouders?”, vraag ik hem

“Maar Ben, dat wist je toch toen je die auto wilde hebben? We hebben afgesproken dat jij hen overal naartoe zou rijden?”, Sabine kijkt weg. Irritant gedoe. “Wat vind je van wat Ben zegt. Dat hij zich niet meer gelijkwaardig aan je voelt? Dat hij graag een gelijkwaardige ouder samen met jou wil zijn?”, ik ben benieuwd wat zij vindt. Soms werken afspraken in de praktijk niet zo goed als je eerst dacht. “Ik wil dat ook; samen ouder zijn voor onze kinderen. Ik vind het vervelend dat hij zich zo voelt. Aan de andere kant: hij wilde dit persé!”, zegt ze terwijl ze naar haar handen kijkt. “Hoe zouden jullie het liefst om willen gaan met afspraken die in de praktijk toch niet zo goed werken?”, vraag ik hen. “Daar moeten we nieuwe afspraken over maken.”, zegt Ben direct. Sabine knikt. Ze denkt aan een afspraak die zij gemaakt heeft waar ze eigenlijk niet zo blij mee is. Dat zij de was wel doet zolang hij geen wasmachine heeft. “Ja, we moeten afspraken samen kunnen herzien.”, zegt Sabine.

“Als jullie dat vinden. Hoe willen jullie omgaan met deze afspraak? Blijkbaar bevalt hij niet in de praktijk. Ben, wat zou er anders moeten worden waardoor jij je geen personeel meer voelt?’, vraag ik Ben. Ben denkt even na. Zo kijkt hij altijd als hij het even niet weet denkt Sabine. Ik ken ieder maniertje, ieder trekje en iedere blik van hem. Gek eigenlijk. Ben schraapt zijn keel. “Weet je wat me zou helpen. Als Erik ook eens rijdt. Hij is veel bij jullie, hij heeft een grote auto. Het geeft mij minder het gevoel dat ik jullie personeel ben als ik op kom draven terwijl hij er gewoon is. Snap je hoe ik dat bedoel? Ik wil best de kinderen rijden, maar onze levens veranderen en dus ook onze mogelijkheden. Dat kunnen we niet allemaal voorspellen.”, zegt Ben rustig. Hij lijkt zijn woorden zorgvuldig te kiezen terwijl hij naar één punt op de tafel kijkt. Sabine heeft aandachtig geluisterd. “Ik snap je wel. Ik vind dat eigenlijk ook wel raar dat jij langs komt terwijl Erik bij mij is. Ik merk dat ik zoiezo een beetje zoek hoe ik het goed doe met Erik en de kinderen en met jou. Het is voor ons allemaal wennen dat hij er is. Ik vind het geen gek idee om veel bewuster te kijken wie wanneer rijdt. Ik was eigenlijk nog een beetje pissig omdat je mij met die kleine, oude rot kar liet zitten. Daar kan ik niks mee!”, legt Sabine aan Ben uit.

“Ik voelde me eigenlijk nog een beetje pissig omdat je mij met die kleine, oude rot kar liet zitten.”, legt Sabine aan Ben uit

Ben en Sabine maken samen afspraken over wie wanneer rijdt. Ze plannen een moment met Erik erbij zodat ze met z’n drieën kunnen praten hoe ze de kinderen op sport en verjaardagsfeestjes krijgen. Ben en Sabine gaan ook kijken naar een andere auto voor Sabine.

Scheiden; een kort verhaal

Ruzie, mediator Zutphen nodig?

“Het is met jou altijd hetzelfde, slappe zak!”, haar wangen hebben blosjes als ze schreeuwt. Haar pink trilt. Hij houdt zijn hoofd schuin, kijkt naar de plant in de hoek. Hij voelt al lang dat hij te kort schiet, dat hij het nooit goed doet. En hij is er zo zat van. Hij wil zo graag horen dat hij waardevol is, geliefd is en het gewoon goed doet. Hij wil zich niet meer een soort aanhangsel voelen in zijn eigen huis, een soort tweederangs kamerplant. Het idee zorgt voor zijn gebalde vuisten.

Hij ademt in, kijkt naar zij handen en lijkt naar woorden te zoeken. “Ik weet niet meer hoe ik het moet uitleggen. Ik wil gewoon niet door.” zijn stem blijft niet meer rustig. Als je goed luistert hoor je dat het even overslaat. “ Ik wil scheiden en zorgen dat we alle twee ons leven weer kunnen leven zoals wij denken dat het goed is. Ik ben er zoooo klaar mee!” zijn ogen rollen naar het plafond als hij die laatste zin met kracht uitspreekt.

Ze hoort zijn woorden. Ze klinken zo hard! Ze waren er opeens drie weken geleden, ze had ze niet verwacht. Ok, het was niet altijd fijn tussen hen en hij was niet van de bank af te krijgen. Maar er was ook veel goed. Waarom heeft hij nooit iets gezegd? Misschien hadden ze het nog kunnen redden samen. Zij had zo graag wat vaker zijn arm om haar heen gehad, echt gevoeld hoeveel zij voor hem betekende. Maar daar is het nu te laat voor. Zijn woorden staan als een muur waar ze niet doorheen komt. Ze wordt er zo boos van!

De kamer is stil op de klok na. Die tikt de tijd weg, seconde na seconde.

Scheiden is samenwerken op hoog niveau!

Twee hoofden met vraagtekens kijken niet naar elkaar

Daar zit je dan….

Daar zit je dan; je gaat scheiden. Je relatie is over. Jij of je partner heeft de conclusie getrokken dat jullie relatie niet meer langer verder kan gaan. Misschien ben je wel samen tot deze beslissing gekomen. De toekomst krijgt een andere vorm, een andere invulling dan je van te voren had gedacht. Jullie moeten samen aan de slag om goede afspraken te maken voor de toekomst van jullie en jullie kinderen. En dat kan behoorlijk lastig zijn, zeker als je niet wilt scheiden of je je boos, verdrietig en vreselijk gekwetst voelt. Het kan heel goed zijn dat je je (ex) partner liever even een tijdje niet ziet. Maar juist in deze bewogen periode moet je intensief met elkaar aan de slag. Scheiden is dan samenwerken op hoog niveau!

Hoe maak je afspraken in zo’n bewogen periode?

In de meeste gevallen is scheiden hartstikke verdrietig en pijnlijk. Je relatie stopt en wordt afgewezen. Opeens staat alles op losse schroeven: waar ga je wonen? Hoe gaan jullie zorgen voor de kinderen? Hoe reageert je familie en jullie vrienden? Naast een verdrietige periode is het vaak ook een erg onzekere periode. De ironie van de situatie is dat je afscheid en afstand van elkaar gaat nemen, terwijl je eigenlijk heel hard samen aan de slag moet en goed moet communiceren. Jullie moeten aan de slag om afspraken te maken over alles wat jullie samen hebben opgebouwd: over jullie kinderen, de auto, kat, pensioen, huis, familie en nog veel meer. Hoe doe je dat als je van binnen de ander misschien helemaal niet wilt zien, laat staan spreken? Als je vooral heel erg boos, verdrietig en gekwetst bent. Hoe zorg je dan dat je afspraken maakt die recht doen aan de toekomst van jullie beiden en belangrijker: de toekomst van jullie kinderen? Hoe zorg je ervoor dat je ruimte voelt om de ander ook een toekomst te gunnen? Dat jouw boosheid niet de keuzes maakt, maar dat ratio en redelijkheid ook meebeslissen?

Mediation helpt om afspraken te maken

Mediation helpt om tot goede afspraken te komen. Zeker als je merkt dat jij en je partner anders met de scheiding omgaan en vaker discussiepunten hebben over (kleine) zaken dan dat jullie het eens zijn. Jij en je partner moeten het moeilijkste doen wat er is: samenwerken terwijl je daar eigenlijk helemaal niet op zit te wachten. Een mediator helpt om samen een gesprek te voeren en samen afspraken te maken. Vaak staat de mediator in eerste instantie stil bij de keuze om de relatie te beëindigen. Wie heeft bijvoorbeeld de keuze gemaakt? Hoe is dit aan de ander verteld? En hoe heeft de andere de boodschap ontvangen? Vaak merk je dat er een verschil bestaat in de beleving: de één heeft de keuze gemaakt om te stoppen en is al een tijd bezig geweest om de relatie te beëindigen. De ander is geschokt en verdrietig, kan misschien niet geloven dat de ander tot deze keuze komt. Om tot samenwerking te komen is het erg belangrijk om eerst ruimte te hebben voor dit verschil. Het is heel logisch dat er verdriet is, dat er een verschil bestaat in tempo en manier van verwerken. Het is logisch dat je boos bent en verwijten hebt.

“De mediator staat je stil bij het verschil in jullie verwerkingsproces, daardoor ontstaat ruimte om met elkaar goede afspraken te maken”

Samen met de mediator bespreken jullie hoe je dit verschil overbrugt zodat je tot een zo vruchtbaar mogelijke samenwerking komt. Want of je wilt of niet, je zult op een moment je boosheid los moeten laten of naast je verdriet ruimte maken voor redelijkheid. Als dit lukt dan begin je aan een intensieve, maar belangrijke klus: jullie leren vanuit je nieuwe rol als ex-partner of alleen als ouder met elkaar te praten en met elkaar afspraken te maken. En dat is belangrijk, want jullie komen  in de toekomst vast vaker met elkaar in contact om gemaakte afspraken aan te passen omdat de situatie veranderd is.

“Scheiden vraagt het uiterste van je samenwerkingsvaardigheden nu en vaak ook later!”

Hoe komen we weer uit de Sinterpiet discussie?

Hoe komen we er weet uit? Puzzel je mee?

Vraag aan jou: hoe komen we met elkaar uit de Sint- en pietdiscussie? Puzzel je mee?

Of je nu voor of tegen bent of je er juist niet mee wilt bemoeien: we zitten er met z’n allen in. De Sinterpiet-discussie.

Maar…… hoe komen we er weer uit?

Hoe zorgen we dat we één verhaal krijgen waar we mee uit de voeten kunnen in plaats van verharde verhalen tegenover elkaar? Want het gelijk doet er niet meer toe, alle verhalen bevatten waarheid. Hoe zorgen we dat het ons niet (nog) meer verdeelt? Dat we weer tot elkaar kunnen komen en zorgen dat we op een fatsoenlijke manier samen kunnen (blijven) leven?

Hoe maken we hier een maatschappelijke discussie van? Waar we het kunnen hebben over de thema’s achter de discussie, over uitsluiting en meedoen, over met elkaar samenleven. Doen we dat op landniveau, stad of dorpsniveau, wijk of straatniveau? Doen we dat met onze familie en vrienden of juist niet? Hoe luisteren we met het doel elkaar te snappen en verder te komen in plaats van de luisteren om ons eigen gelijk te verkondingen.

Wie is nou eigenlijk verantwoordelijk?

En wie is verantwoordelijk? Zijn wij dat? Is de overheid dat? Moeten wij als mediators opstaan en en groot landelijk debat organiseren? En hoe krijgen we de goede mensen aan tafel? Wie zijn eigenlijk de goede mensen?

En wat als het zo blijft, als we ons nog meer ingraven in onze loopgraven. Wat betekent dat voor ons samenleven voor de toekomst? En is dat de prijs die we willen betalen? Is het ons dat waard?

Heel leuk als je mee puzzelt hoe wij deze discussie kunnen stoppen. Meningen over de inhoud zijn er al genoeg, fijn als je die elders plaatst. Het gaat niet om waarheidsvinding, maar om met elkaar te puzzelen hoe we het verschil overbruggen. Heb jij de gouden tip?